 |
 |
 |
|
|
|
We gaan vroeg op en rijden om Kandy lake heen de bergen in.
Onderweg kopen we heerlijke bananen bij een stalletje. Dat is wel wat anders dan de standaard gele 'melige' bananen die je in Nederland koopt.
We rijden verder door de bergen en zien al gauw de eerste theeplantages.
Er zijn werkelijk tientallen grote theeplantages op de berghellingen aangelegd.
Het plukken van de theebladeren is nog altijd handwerk. Het vergt kennis en techniek om de juiste bladeren te plukken om goede kwaliteit thee te krijgen.
De dames komen naar beneden om te poseren en hopelijk een fooi te ontvangen. Je kunt het ze niet kwalijk nemen want de lonen zijn laag en een fooi is een welkome aanvulling op het huishoudgeld.
Eenmaal in de fabriek worden de theebladeren zo'n 12 uur gedroogd op gaasrek op de droogzolder.
Na 12 uur gaan de semidroge bladeren via de stortkoker gaan naar de etage hieronder ...
... en komt in de maalmachine terecht.
Na het malen worden de bladeren uitgespreidt om te kunnen fermenteren. Dit gedeelte van het proces is cruciaal voor de smaak en de kleur van de thee.
In de nadroogmachine wordt het fermentatieproces gestopt en bereikt de thee zijn uiteindelijke smaak en kleur.
Nu worden de gefermenteerde theebladeren gesorteerd op grootte. Eerst door de schudband voor de grove sortering en dan de schudband voor de fijne sortering.
En tenslotte worden de gesorteerde theebladeren per soort verpakt in balen.
Uit één zo'n productielijn komen wel een stuk of zeven kwaliteiten thee. Uiteraard afhankelijk van de oogsten op de betreffende theeplantages.
Dit is de nieuwe machine die het werk doet van vijftien mensen aan de schudbanden. Deze mensen zijn dan ook ontslagen en de schudbanden staan er alleen nog maar voor de toeristen.
Na de rondleiding door de theefabriek gaan we op weg bergje op bergje af naar onze lunchstop.
Het is vanaf de plaats waar onze bus geparkeerd staat nog een stukje afdalen naar het restaurant zijn, maar we worden beloond door prachtig panoramisch uitzicht.
Na de lunch moeten we weer omhoog naar de bus maar gelukkig heeft het restaurant een busje die ons naar boven kan brengen. Alleen Marcel en Piet (77) gaan te voet naar boven. Bikkels!
Na deze interessante maar toch wel vermoeiende busreis komen we aan bij ons hotel in Bandarawela.
|
|
|